Resist Chapter 4 [Minwon Fiction]
[Resist Fiction]
Chapter 4
“ถ้าพี่ไม่ตอบผมจะจูบพี่เดี๋ยวนี้แหละ” ไม่พูดเปล่าแต่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคน อีกฝ่ายหลับตาปี๋ เมื่อใบหน้าของอีกคนค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้
“ฮ่าฮ่า... ล้อเล่นน่ะครับ”
เขาลืมตาพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่คนตรงหน้า
“กลัวหรอครับ ขอโทษครับ” มินกยู พูดเสียงแผ่ว พลางค่อยๆถอยห่างออกมา
“...”
“พี่จะมาห้องผมทุกวันก็ได้นะครับ แต่...พี่ไม่คิดว่ามันแปลกไปหน่อยหรอครับ ที่แบบ...พี่มาห้องผมทุกวัน แล้วแบบ...แบบผมไม่รู้จักชื่อคนที่ผมให้เข้ามาในห้อง อะไรแบบนี้อ่ะครับ”
เขาพยายามพูดหว่านล้อมให้อีกคนตอบคำถามของเขา
“ข้อแลกเปลี่ยน”
“ห้ะ!!”
“ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”
“ข้อแลกเปลี่ยน...อะไรครับ” มินกยูพูดด้วยน้ำเสียงปนสงสัย
“อืมมมมม” เขาทำท่านึก
“งั้น...ผมเลี้ยงข้าว”
เขาไม่ตอบอะไรแต่หันหน้าไปทางกล่องข้าวที่เพิ่งถูกทิ้งลงถังขยะเมื่อครู่
“งั้น...ผมเลี้ยงโคล่า”
“ก็เพิ่งกินไปเมื่อกี้”
“งั้น...อะไรดีอ่า” พูดพลางทำท่านึก
ในขณะที่อีกคนกำลังนึก อีกคนก็นั่งหาววอดใหญ่ พอเห็นอีกคนหาวเลยทำให้มินกยูนึกอะไรบางอย่างออก
“งั้น...คืนนี้ผมให้พี่นอนค้างที่นี่เลย”
พอสิ้นเสียงมินกยู อีกคนก็ทำท่าจะล้มตัวลงนอนบนเตียง แต่มินกยูก็คว้าแขนเอาไว้ก่อน
“งื้อ...” ส่งเสียงในลำคอพลางเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงคำถาม
“ไปอาบน้ำก่อน”
“หหหหหหึ” ลากเสียงพลางสะบัดแขนอีกคนออก แล้วทิ้งตัวลงบนเตียง
“ดื้อ!!”
อีกฝ่ายไม่ตอบอะไรแต่พลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง
“กินแล้วนอนเดี๋ยวก็อ้วนเป็นหมูหรอก” มินกยูพึมพำ
“ว่าใคร?” พูดพลางลุกขึ้นนั่ง
“เปล่า ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“พูด!!”
“เปล่านะ”
“งั้นจะกลับ”
“ก็ได้ๆ ก็ผมเห็นว่าพี่เพิ่งกินอิ่มแล้วนอนมันไม่ดี”
“แล้ว?”
“แล้ว..แล้ว พี่ก็ต้องอาบน้ำก่อนนอนด้วย”
“เรื่องมาก” เขาพึมพำพลางทำหน้างอ
“เปล่า~ไปอาบน้ำก่อน ผมจะได้จัดที่นอนให้”
“ไม่เห็นต้องจัด” พึมพำก่อนล้มตัวลงนอนไปอีกครั้ง
“เฮ่อ~~” มินกยูถอนหายใจพลางเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาผ้าห่มนวมอีกผืนมาปูบนพื้นข้างเตียง
พอจัดที่นอนของตัวเองเสร็จสรรพ ก็พบว่าอีกคนนอนหลับไปแล้ว
“หลับง่ายจังเลยนะ” พูดพลางขยับผ้ามาห่มให้อีกคน ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป
15 นาทีผ่านไป...
มินกยูเดินออกมาจากห้องน้ำ ในสภาพเปลือยท่อนบน แม้ว่าจะมีอีกคนอยู่ในห้องแต่ตอนนี้เขาก็หลับไปแล้ว เลยสามารถทำตัวตามปกติได้ แต่ระหว่างที่กำลังสวมเสื้อยืดอยู่ ผ้าขนหนูเจ้ากรรมก็หลุดออกจากตัวลงไปกองอยู่บนพื้น กลายเป็นว่ามินกยูตอนนี้อยู่ในสภาพเปลือยท่อนล่างแทน เขาเดินไปหยิบกางเกงบ๊อกเซอร์มาสวมทั้งๆอย่างนั้นโดยที่ไม่สนใจจะก้มลงไปหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาปิดบังร่างกาย
โดยที่เขาไม่รู้เลยว่ามีสายตาอีกคู่หนึ่งที่กำลังมองมาด้วยตาลุกวาวกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า แม้ว่าตอนนี้ทั้งห้องจะมืด เพราะไฟทุกดวงและผ้าม่านทุุกผืนถูกปิดบวกกับเป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว แต่สายตาของคนที่หลับมาสักพักจนเริ่มชินกับความมืดนั้น ก็มองเห็นอะไรต่อมิอะไรได้เป็นอย่างดี
“โบนัส...นี่มันยิ่งกว่าโบนัส” เขานึกขณะที่มือทั้งสองข้างกำผ้าห่มแน่น
หลังจากที่แต่งตัวเสร็จเจ้าของห้องก็ล้มตัวลงนอนบนที่นอนที่จัดเตรียมไว้ ผ่านไปสักพักก็มีเสียงมาจากคนที่นอนอยู่บนเตียง
“นายทำให้คนอื่นนอนไม่หลับนะ”
“อ่า...ขอโทษนะครับ” เป็นเพราะว่าผ้าห่มมีเพียงผืนเดียวในห้อง เจ้าตัวเลยนอนพลิกไปมาไม่หลับสักที
“ขึ้นมานอนบนเตียงสิ” เขาพูดพลางขยับตัวไปนอนชิดที่อีกด้านของเตียง
“เอ่อ...แต่ว่า...”
“หรือจะนอนหนาวตายอยู่ตรงนั้น”
ไม่ใช่ว่าไม่อยากขึ้นไปนอนบนเตียง แต่มินกยูรู้สึกแปลกๆกับการที่ต้องนอนเตียงเดียวกับคนที่ยังไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ
“รังเกียจ?”
“เปล่านะครับ”
“งั้น ไปอาบน้ำก็ได้” เขาพูดพลางทำท่าจะลุกขึ้นนั่ง จนอีกคนต้องรีบกระโจนขึ้นเตียงมาคว้าแขนไว้
“นอนเถอะครับ ดึกแล้ว อาบน้ำตอนนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะครับ”
“งั้นถอดเสื้อก็ได้” พูดพลางทำท่าจะแกะกระดุมเสื้อ
“อย่าถอดนะ!!”
“ทำไมต้องเสียงดัง”
“ก็...ก็ไม่ต้องทำอย่างนั้นหรอกครับ นอนเถอะครับ ผมง่วงจะแย่แล้ว” พูดพลางใช้แขนข้างนึงดันตัวให้อีกคนนอนลงแล้วผล็อยหลับไป
กลายเป็นว่าตอนนี้เจ้าของห้องนอนหลับไปในท่านอนคว่ำ โดยมีลำแขนพาดอยู่บนตัวของ อีกคน ที่ตอนนี้นอนเกร็งตัวเพราะไม่กล้าขยับตัว
07.00 น.
“ตื่นแล้วหรอครับ” เสียงดังมาจากคนที่นั่งอยู่ปลายเตียง
“งื้อ~~~~... ” เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางบิดขี้เกียจ
“7 โมงแล้วนะครับ ถ้าไม่รีบจะไปสายเอานะครับ” มินกยูพูดโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้าที่กำลังงัวเงีย และพยายามจะลุกออกจากที่นอน
“วันนี้ไม่มีสอบอ่ะ แล้วนายล่ะ ทำไมยังไม่อาบน้ำอีก” เขาพูดก่อนที่จะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ
อีกแล้ว~~มินกยูจะต้องเห็นภาพแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ ภาพชายเสื้อค่อยๆเลิกสูงขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องขาวๆ กับขอบกางเกงบ๊อกเซอร์
“วันนี้ผมก็ไม่มีสอบครับ วันนี้คงอยู่อ่านหนังสือที่ห้องทั้งวัน” เขาตอบพลางลุกขึ้นหลีกทางให้อีกคนเดินผ่านไปยังหน้าประตูห้อง
“อืมๆ” เขาส่งเสียงออกไปในขณะกำลังสวมรองเท้า
“แล้วเมื่อไรพี่จะตอบผม ผมอุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามารอพี่เลยนะ”
“ใครใช้ให้ตื่นล่ะ”พูดพลางทำท่าจะเปิดประตูห้องออกไป
“เดี๋ยวครับ”
“หืม?”
“ผมยุ่งน่ะครับ” มินกยูพูดพลางชี้ไปที่ผมของอีกคน
เขาใช้มือปัดๆจัดๆผมเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือไปจับประตู
“เดี๋ยวครับ”
“หืม?” คราวนี้มาพร้อมกับคิ้วที่ขมวด
“เสื้อน่ะครับ พี่ไม่ควรเดินออกไปด้วยสภาพแบบนี้นะครับ”
เขาก้มมองดูเสื้อของตัวเองที่ตอนนี้กระดุม 2 เม็ดบนได้หลุดออกไป กับคอเสื้อที่เปิดขึ้นข้างหนึ่ง และปลายเสื้อที่หลุดออกจากกางเกง
“เดี๋ยวก็กลับห้องแล้ว”
มินกยูเดินไปขวางประตูแล้วจัดแจงพับคอเสื้อ จัดทรงผม ติดกระดุมเสื้อให้อีกคน
“พอแล้ว”
“เดี๋ยวสิครับนี่ด้วย” เขาไม่พูดเปล่าแต่จัดการสอดชายเสื้อเข้าไปในกางเกงให้อีกคนเสร็จสรรพ
เขาคงลืมไปว่ามือของเขาไปอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ควรจะอยู่ และเพราะมัวแต่ก้มหน้าเลยทำให้ไม่เห็นว่าในตอนนี้อีกคนหน้าแดงไปถึงใบหูแล้ว
“เอ่อ...ขอโทษนะครับ” พอนึกขึ้นได้ก็รีบขอโทษอีกคนทันที
อีกคนไม่ตอบอะไรแต่หันไปคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไป
มินกยูถอนหายใจออกมาทันทีที่อีกคนพ้นสายตาไป
“เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ” จู่ๆมินกยูก็นึกบางอย่างออกและรีบตามออกไป โชคดีที่อีกคนยังไม่ไปไหนไกล เขายังคงยืนรอการมาถึงของลิฟท์
มินกยูยืนอยู่ห่างๆรอจังหวะที่อีกคนเข้าไปในลิฟท์และประตูลิฟท์กำลังจะปิดลง เขากดปุ่มให้ประตูลิฟท์เปิดและแทรกตัวเข้าไป ก่อนจะกดให้ประตูปิดและเพราะเป็นเวลาเช้าตรู่เลยยังไม่มีคนมากนักในลิฟท์จึงมีเพียงเขาสองคน
“หืม?” อีกคนหันมาทำหน้าสงสัยใส่
มินกยูไม่ตอบอะไร แต่เหลือบมองไปยังตัวเลข 8 ที่ถูกกดไว้ ก่อนส่งยิ้มให้อีกคน
ลิฟท์มาหยุดที่ชั้น 8 เขาเดินออกไปโดยมีมินยูเดินตามมาติดๆ ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะทำเป็นไม่สนใจ แต่เดินตามมาถึงขนาดนี้เลยตัดสินใจถามออกไป
“ตามมาทำไม”
“พี่ยังไม่ตอบคำถามผมเลย”
“คำถามอะไร” เขาพูดพลางกดรหัสหน้าห้อง
“จำไม่ได้แล้ว”
“อ้าว อะไรของนาย”
อาศัยจังหวะที่อีกคนหันมาถามผลักประตูห้องแล้วเดินต้อนให้อีกคนเข้าไป
“เข้ามาทำไม”
“ทำไมล่ะ ทีพี่ยังเข้าห้องผมได้เลย ผมก็เข้าห้องพี่ได้เหมือนกัน”
“ออกไปได้แล้ว” พูดพลางกวักมือไล่อีกคน
“ผมจะออกก็ต่อเมื่อพี่ตอบคำถามผม”
“คำถามอะไรล่ะ”
“ก็ชื่อพี่งัย”
“ชื่อ...อ๋อ...ชื่อ...”
“ครับ ชื่ออะไรครับ”
“วอนอู”
“นามสกุลล่ะครับ”
“จอน”
“จอน วอนอู?” มินกยูทวนคำเป็นเชิงถาม
เขาไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าแทนคำตอบ
To Be Continued ...
minwon fiction by @Serenity1707
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น