Resist Chapter 5 [Minwon Fiction]

[Resist Fiction]

Chapter 5

มินกยูล้มตัวลงนอนบนเตียงเมื่อกลับมาถึงห้องของตัวเอง เขานอนกลิ้งไปมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้า พลางพึมพำอะไรบางอย่าง วอน อู~~ วอน อู หรอ~~

เขาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดหลังจากที่คว้าหมอนหนุนมากอดแล้วซุกหน้าลงไป

“หอม~”

Last night you were in my room.

And now my bed sheets smell like you.

มื้อกลางวันที่ร้านข้าวใกล้หอพักจบลง พร้อมกับฝนที่เริ่มตั้งเค้า มินกยูเร่งฝีเท้าเดินกลับมาหอพักแต่ก็ไม่ลืมที่จะแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อตุนขนมและน้ำดื่มให้พร้อมสำหรับการอ่านหนังสือเตรียมตัวสอบ แต่ขณะกำลังจะออกจากร้านฝนก็เทลงมา เขาจึงหยุดยืนอยู่ใต้ชายคานอกร้านและเพราะฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ผู้คนบริเวณนั้นจึงพากันวิ่งมาหลบฝนที่หน้าร้านแห่งนี้เช่นกัน จำนวนผู้คนที่เพิ่มมากขึ้น ระยะห่างระหว่างคนก็ยิ่งน้อยลง น้อยลง รู้ตัวอีกทีเขาก็โดนเบียดจนไปชนเข้ากับแขนของใครคนหนึ่ง

“ขอโทษครับ” เขาพูดพลางขยับตัวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ทันทีที่หันไปเห็นหน้าของอีกคนทำให้เขาเปลี่ยนใจ

“รุ่นพี่วอนอู” เขาพูดพลางยิ้มดีใจ

“หืม..” อีกคนเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงตกใจ

ทั้งสองคนยืนอยู่อย่างนั้นโดยปราศจากคำพูดใด มีเพียงเสียงฝนที่ตกลงมาเท่านั้น เสียงฝนที่ดังกลบเสียงเต้นของหัวใจ

ผ่านไปสักพักฝนเริ่มซาลง ผู้คนเริ่มทยอยเดินออกไปทีละคน แต่มินกยูและรุ่นพี่วอนอูก็ยังคงยืนอยู่ในตำแหน่งเดิม

เมื่อเห็นว่าฝนเริ่มตกลดลงแล้วมินกยูถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วหันไปถามคนข้างๆที่ตอนนี้ยืนหน้าบึ้ง ว่า “ไปมั้ย”

“หืม..” คราวนี้เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“ไปด้วยกันมั้ย ฝนเริ่มซาแล้ว” มินกยูค่อยๆพูดทีละคำ

เขาทำสีหน้าว่าเข้าใจ ก่อนพยักหน้าแทนคำตอบ

มิยกยูยกแขนขึ้นสูงแล้วพยักเพยิดให้อีกคนเข้ามาใต้เสื้อที่เขากางออกไว้เหนือหัว แต่อีกคนกลับไม่ยอมเดินเข้ามา แต่ชูนิ้วชี้ขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ก่อนวิ่งเข้ากลับไปในร้าน และออกมาพร้อมกับถุงในมือที่เพิ่มขึ้น

“พร้อมนะครับ” มินกยูถามเมื่ออีกคนเดินเข้ามาประชิดตัว

เขาพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่ทั้งสองจะออกวิ่งไปพร้อมกัน

ระหว่างทางมินกยูแอบลอบมองอีกคนเป็นระยะๆ แม้ว่าตอนนี้อากาศจะเย็นลงเพราะฝนที่ตกลงมาแต่มินกยูก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นของอีกคน อาจเป็นเพราะระยะห่างระหว่างทั้งสองคนในตอนนี้ ยิ่งใกล้ก็ยิ่งอุ่น ยิ่งใกล้ก็ยิ่งได้กลิ่นหอมๆจากผมที่กำลังขยับขึ้นลงจากการวิ่ง ยิ่งใกล้ก็ยิ่งได้กลิ่นหอมๆจากตัวของรุ่นพี่เป็นกลิ่นเดียวกับที่เขาทิ้งไว้บนเตียงของอีกคน

“ถึงแล้วครับ” มินกยูพูดพลางกดรหัสผ่านที่หน้าประตูทางเข้าหอ

“ขอบคุณนะ” วอนอูพูดพลางเดินเข้าไปในลิฟท์

มินกยูกดปิดลิฟท์และเลขชั้น 7 และ 8 ซึ่งเป็นห้องของเขาและรุ่นพี่ ไม่มีบทสนทนาเกิดขึ้นในลิฟท์ จนกระทั่งประตูลิฟท์เปิดออกที่ ชั้น 7 มินกยูเดินโดยมีวอนอูเดินตามออกไป

“จะไปห้องผมหรอ” มินกยูหันมาเมื่อเห็นว่าอีกคนเดินตามออกมา

“ไม่ได้หรอ” วอนอูถาม

“ได้สิครับ” เขาตอบพลางเดินนำไปยังห้องของตัวเอง

“เชิญครับ” เขาพูดพลางเปิดประตูห้อง

พอเข้ามาในห้องก็เดินไปนั่งลงบนพื้นข้างๆเตียง ส่วนเจ้าของห้องขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อก่อน เพราะมินกยูต้องกางเสื้อบังฝนให้กับตัวเองและอีกคน ด้วยกลัวว่าอีกคนจะเปียกเลยทำให้ตัวเองต้องเปียกฝนแทน

หลังจากที่มินกยูเปิดประตูห้องน้ำออกมาภาพที่เห็นตรงหน้าคืออีกคนนั่งกินไอศครีมแท่งอยู่ ปากเล็กที่ค่อยๆเข้าครอบครองแท่งสีขาว ที่ค่อยๆเคลื่อนเข้าไปในโพรงปากเล็กทีละนิดๆ ก่อนละออกมาละเลียส่วนหัวอยู่นานสองนานก่อนค่อยๆไล่เลียลงมาจนถึงส่วนปลาย

“ไม่นะไม่” มินกยูสะบัดหัวไล่ความคิด พลางยกมือลูบแขนทั้งสองข้าง

“มากินด้วยกันสิมินกยู” เสียงของรุ่นพี่ช่วยเรียกสติเขากลับมา เขาถอนหายใจ ให้กับความคิดที่เตลิดไปของเขา ก่อนเดินไปนั่งลงข้างๆ

“ซื้อมาเผื่อน่ะ” วอนอู พูดพลางยื่นไอศครีมให้อีกคน

“ขอบคุณครับ” เขารับมาในขณะที่สายตายังคงมองไปที่ริมฝีปากของอีกคนที่ตอนนี้ กำลังดูดดุนเจ้าไอศครีมที่กำลังใกล้ละลายอยู่

“รีบกินสิเดี๋ยวละลายหมด” เขาพูดในขณะที่ไม่ละสายตาไปจากจอโทรทัศน์ที่ตอนนี้กำลังฉายสารคดีสัตว์ขั้วโลกเหนือ

“ที่แท้ที่วิ่งเข้าไปในร้านก็คือไปซื้อไอศครีมสินะ” เขานึกพลางเริ่มแกะห่อไอศครีม

การกินไอศครีทดำเนินต่อไปด้วยความเงียบ เพราะอีกคนกำลังจดจ่อกับการดูสารคดี จนทำให้มินกยูไม่กล้าที่จะขัดจังหวะ

“จบแล้วอ่า” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืนทันทีที่รายการจบ

“จะกลับแล้วหรอครับ” มินกยูถามทันทีที่เห็นอีกคนลุกขึ้น

เขาพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วก็ยืนจ้องหน้าของอีกคนเป็นเชิงถาม

“งั้น เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน

“ไม่เป็นไร อ่านหนังสือเถอะ”

“ไม่เป็นไรเหมือนกันครับ” เขาพูดพลางลุกลี้ลุกลนไปสวมรองเท้าและยืนรอที่หน้าประตูห้อง

“งั้นก็ตามใจ” วอนอูพูดพลางเดินนำออกไป

“ตั้งใจอ่านหนังสือนะครับ” มินกยูพูดเมื่อทั้งสองมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของวอนอู

“อื้ม..ขอบคุณนะ แล้วก็ขอโทษนะที่ทำให้นายเปียกฝน”

“ไม่เป็นไรครับ โชคดีในการสอบนะครับ” เขาพูดพลางโค้งให้เล็กน้อยก่อนเดินออกมา

“เด็กนี่..น่ารักจัง” วอนอูพึมพำ ก่อนเปิดประตูเข้าไปในห้อง

17.00 น.เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์ดังขึ้น

ซึงซอลหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงก่อนเปิดอ่านข้อความที่ถูกส่งมาจากใครบางคน

”หืม..วอนอูหรอ” เขาพึมพำเมื่อเห็นชื่อของเจ้าของข้อความ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” เขาหัวเราะออกมาทันทีที่เห็นรูปที่ถูกส่งมา

ภาพของผู้ชายสองคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงเดียวกันโดยใช้หมอนใบเดียวกัน

ซึงซอลพิมพ์ข้อความส่งกลับไป

ซึงซอล : นายมันร้าย

วอนอู : สติ๊กเกอร์ปีศาจ

ซึงซอล : คอมพลีทแล้วสิ

วอนอู : เปล่า...ก็แค่หลับเฉยๆนะ

ซึงซอล : เป็นไปได้งัย

วอนอู : นั่นสิ เด็กนั่นน่ะซื่อบื้อ

ซึงซอล : นายก็...จัดการเลยสิ

วอนอู : ได้ไงล่ะ แบบนั้นก็ดูไม่ดีน่ะสิ

ซึงซอล : ฮ่าฮ่าฮ่า นายนี่มัน...ระวังนะ เดี๋ยวก็เสร็จคนอื่นหรอก

วอนอู : ไม่มีทาง คอยดูละกัน

ซึงซอล : ฮ่าฮ่าฮ่า นาย...มัน...ร้าย นะ จอน วอนอู

To Be Continued ...

minwon fiction by @Serenity1707